شکایت ها کنم من از درون سینه تنگم

درون سینه از آوار درد و این دل سنگم

خداوندا چه بسیارند مستان لگد خورده

که مدهوشند از نامهربانی های سر خورده

سحرگاهان که مستان گرم صحبت با خدای خود

من ویران سرگشته در میخانه گم در خود

من از خام خیال خود که تنهایم به میخانه 

دمی رفتم که بسپارم هوایم را به مستانه

 ولی ای داد و صد بیداد از خام خیال دل

که قبل از ما همه میخانه ای بودن و ما غافل

ترامن چشم درراهم

بر آن شکرشکن قصه‌گو هزار درود
همان که گفت: یکی بود و هیچ چیز نبود

شبی که خواند مرا آن حدیث خوش در گوش
گذاشت گوهر بازار عقل رو به رکود

چه بوی خوش به مشامش رسید مطرب عشق
که اینچنین زده آتش ز شوق در دل عود

از آن هزار که در سینه بود یک آهنگ
شنید زهره و شد شهره در سماع و سرود

خبر رسید به دل از نگاهبانی چشم
به این دیار کسی کرده باز عزم ورود

چه دیر آمد و دشوار میهمان امید
چه ساده رخت سفر بست و بازگشت چه زود

حدیث لیلی و مجنون برای غیر مخوان
کجا ز قصه دیوانه برد عاقل سود؟!...

ترامن چشم درراهم

کاش آسمان حرف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار گونه های خشک او می کرد .

کاش واژه حقیقت آنقدر با لبها صمیمی بود که برای بیانش به شهامت نیازی نبود.

کاش دلها آنقدر خالص بودند که دعاها قبل از پائین آمدن دستها مستجاب می شد .

کاش شمع حقیقت محبت را در تقلای بال و پر پروانه می دید و او را باور می کرد .

کاش مهتاب با کوچه های تاریک شهر آشناتر بود .

کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ را به دست خزان نمی سپرد .

کاش فریاد آنقدر بی صدا بود که حرمت سکوت را نمی شکست .

کاش در قاموس غصه ها ، شکوه لبخند در معنی داغ اشک گم نمی شد .

کاش مرگ معنی عاطفه را می فهمید .

کاش جدائی معنی دوستی را می فهمید.

ترامن چشم درراهم

خود را چون چشمه‌ای می‌دانم جوشان که لبالب از عشق است و جوی‌های فراوان عاشقی از اطراف آن جاری است. جوی بی قراری مدام، محبت همیشگی، عشق لایزال، اشتیاق ماندگار و ...

احساس من آن است که هر روز جوشش این چشمه  بیشتر و زلال‌تر می‌گردد و باید بیش از روزهای پیشین به معشوق خود ابراز عشق نمایم. هر لحظه باید با او سخن بگویم  و باید بگویم که نه همه عشق من که همه هستی و جان و روان من هست. باید به او بگویم که شب و روزم به یاد او می‌گذرد. عشق می‌جوشد و من باید عشق را فریاد کنم. باید بگویم که دل در تنگنای این سینه گاه سخت می‌تپد و می‌خواهد که به پرواز درآید و از شدت شوق به معشوق سینه را بدرد. باید بگویم که چگونه و چقدر دوستش دارم.

عشق از تمام وجود من می‌جوشد. در بی قراری و اشتیاق و عشق دائم هستم و جز یاد او آرامم نمی‌سازد. باید که بگویم به بلندای عرش خدا عاشق او هستم.

نمی‌دانم آنان که عاشق نیستند چگونه زندگی می‌کنند اما من چنین هستم و تا هستی‌ام هست، چنین خواهم بود.

ترامن چشم درراهم

گاه اشتیاق به تو مرا چون سبزه‌ای می‌نماید که چند روزی است آبی ننوشیده است و با رخ زرد به آسمان می‌نگرد و انتظار باران را دارد و یک تکه ابر کوچک نیز دل او را شاد می‌کند.

گاه شدت هجران چنان است که دلم چوب خشکی را می‌ماند که در دام آتشی هولناک اسیر است و می‌سوزد و فریاد دلش چون دود از او بر می‌خیزد.

این همه انتظار، اشتیاق، سوز فراق، خواستن، عشق، دوست داشتن و محبت را خدای به قلب من سرازیر کرده است و من احساس می‌کنم که از جان من هیچ نمانده جز عشق تو و قلبم هیچ نیست جز محبت تو و در تار و پود هستی من جز اشتیاق به تو جریان ندارد و بر این لطف خدای، او را شاکرم.

ترامن چشم درراهم