که چون خورشید بر یخ بسته جان من دمیدی

 به یادم هست آن پائیز غم زا را

 که تنها بودم و تنها، تو اما ناگهان از راه

رسیدی

 کبوتر وار در باغ سکوتم

 از این شاخه به آن شاخه پریدی

 مقصد از مقصود ما هم دورتر

 راه نا هموار بود و همسفر ناجورتر

 در نهایت بی نهایت گفته بود

 دل مردد بود هم آشفته و غمگین  

 آسمان تاریکتر هر لحظه شد

 گفتگو ها چون علفها هرزه شد

 جز جدائی چاره ای بهتر نبود

 لحظه ای شیرینتر از آخر نبود ... 

ترامن چشم درراهم