با تبسمی شاد و دلی آزاد .

صبحدم وقتی شه سیارگان از شرق

خرامان خرامان به سویم می آمد

نظاره گرش بودم

 و شبها هنگامی که جمال جهان آرای نقاب سیاه بر چهره می زد

 با دعوت نوازش نسیم به خوابی آرام فرو می رفتم

 و ان گاه شقایق های قرمز بالای سرم چتری از گل می ساختند

 و روزها گلبانگ هزار دستان بر شاخسار سرو وجودم

 را سرشار از شوق و هیجان می ساخت

 و رازهای باد صبا در گوشم طنین می افکند

 و ساعتها پای صحبت های رود می نشستم

 تا از دنیای دیگر برایم بگوید و او می گفت :

از تنهایش که در دشتهای سرسبز سر گردان بود

 از آرزویش که رسیدن به دریا بود

و شب هایش که چگونه با یاد دریا سپری می گشت

 و هلهله قطرات آب که به موقع دیدن دریا به گوش فلک می رسید

 و آن روز زیباترین روزها بود .

روز رسیدن به وصال ، روز قرار گرفتن در آغوش یار ،

و آن روز عروس آسمان نورش را هر چه بیشتر

 بر آغوش گرم قطرات آب می افکند

 و اینک این ره گم کرده باز می گوید که چطور جدایش کردند .

 زندگی زیبا بود و این زیبایی به هنگام بازگشت

پرندگان دو چندان می گشت و آن وقت بود

 که احساس می کردم دیگر ریشه ام در خاک آرام نمی گیرد

 و می خواهد همچون دسته ای از پرندگان سپید در فضا ،

پرواز کند و مانند آنان آزاد وار در آسمان نیلگون چرخ بخورد

 و آواز شادی سر بدهد ، بعد احساس کردم که دیگر نیستم ،

پاره شوقی و دیگر هیچ ، تنها یک حرکت ،

یک جهش و آنگاه بر روی زمین افتادم .

احساس دردی غم انگیز سرتاسر وجودم را فرا گرفت .

دیگر آواز و چرخش پرندگان را نمی دیدم ،

دیگر نوازش نسیم دل انگیز را حس نمی کردم ،

دیگر صدای هلهله قطرات آب را نمی شنیدم ،

 تنها یک حرکت ، یک جهش و دیگر هیچ ،

آری برای رسیدن به هدف از پای تا سر باید سوختن آغاز کرد

 همچون گل زیبا روی اسیر در خاک وجود.

ترامن چشم درراهم